دیدم که چطور همه دارن بینمونو خراب میکننو اون نمیفهمه!

که چطور اخرش بغلم کردو گفت دیگه همه چی تموم شد.دیگه هیچکی اذیتت نمیکنه.که تا ابد مال همیم...

با لبخند از خواب بیدار شدم و زدم زیر گریه.سرمو تو بالشم فرو کردم زار زار گریه کردم...

از اینکه خواب بود همش.از اینکه...

نمیدونم...

نمیدونم...

کاش فقط یه بار دیگه بغلم میکرد!

که تو بغلش میمردم...

نمیتونم فراموش کنم که چطور ساعت ها بهم التماس میکرد تا گردنمو ببوسه و من چطور ساعتها خودمو کنترل میکردم که نذارم اینکارو بکنه؟!

که نپرم تو بغلش...

چه خویشتنداریه احمقانه ای...

چه بی حاصل...

با ذره ذره ی وجودم میخوامش و ندارمش!

کاش تو عشق میمردم...

که هزار بار بهتر از زندگی حسرت بار امروزم بود...

کاش فقط یه باره دیگه...

یه مدتیه هیچ دلخوشی تو زندگیم ندارم!

مدام خبرای بد میشنوم،عذاب اور،حسرت بار،خارج از حد تحملم...

دیوونه میشم وقتی نزدیکانم تو شرکت دوست پسر سابقم استخدام میشنو من همچنان تنهام...

دیوونه میشم وقتی ...

من خستم...

کاش یکی میفهمیدم...

از اینکه وانمود کنم خوشحالم خسته شدم...

نیستم!بخدا نیستم...

هرروزم بدتر از روز قبله.نکبت بار تر.دورتر.دورتر و دورتر از خدا...

کم کم دارم کفر میگم!

به خدا غر میزنم.ازش طلبکارم.حداقل به اندازه زندگیی که ناخواسته بهم داده حق دارم ازش بخوام...

بخوام که بغلم کنه!تسکینم بده!برام ارزوی بهترینها رو بکنه...

اما دیگه نمیتونم ازش چیزی بخوام!ازش دلخورم!

دیگه نمیتونم باهاش حرف دلمو بزنم.غریبس باهام!!

دیگه باهاش کاری ندارم...

دیگه باهاش کاری ندارم...

خداوندا !
اگر روزي ز عرش خود به زير آيي
لباس فقر پوشي
غرورت را براي تکه ناني به زير پاي نامردان بيندازي
و شب ، آهسته و خسته
تهي دست و زبان بسته
به سوي خانه باز آيي
زمين و آسمان را کفر مي گويي ! نمي گويي ؟

خداوندا !
اگر در روز گرما خيز تابستان
تنت بر سايه ديوار بگشايي
لبت بر کاسه مسي قير اندود بگذاري
و قدري آن طرف تر عمارت هاي مرمرين بيني
و اعصابت براي سکه اي اين سو و آن سو در روان باشد
زمين و آسمان را کفر مي گويي ! نمي گويي ؟

خداوندا !
اگر روزي بشر گردي
زحال بندگانت با خبر گردي
پشيمان مي شوي از قصه خلقت
از اين بودن ، از اين بدعت

خداوندا تو مسئولي

خداوندا !
تو مي داني که انسان بودن و ماندن در اين دنيا چه دشوار است
چه رنجي مي کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است.

دکتر علي شريعتي

پرنده بر شانه های انسان نشست.انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت:"اما من درخت نیستم.تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی."

پرنده گفت: "من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم. اما گاهی پرنده ها و آدم ها را اشتباه میگیرم."

انسان خندید و به نظرش این خنده دارترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت: "راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟ "

انسان منظور پرنده را نفهمید ، اما باز هم خندید.

پرنده گفت: "نمی دانی ، توی آسمان چقدر جای تو خالیست. "انسان دیگر نخندید.انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد.چیزی که نمی دانست چیست.شاید یک آبی دور.یک اوج دوست داشتنی.

پرنده پر زد.انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش ، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت: "یادت می آید ، تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم ؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود.اما تو آسمان را ندیدی.راستی ، عزیزم ، بالهایت را کجا جا گذاشتی؟ "

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.آن وقت رو به خدا کرد و گریست...

-عرفان نظر آهاری  -

ديشب بدترين شب عمرم بود.درد گوشم علاوه بر فك و گردنم به كتفم هم سرايت كرده بود و من منتظر بودم هر لحظه به قلبم هم برسه!

نيمه شب از خواب پريدم و به دردم پي بردم!به دردم و به فاصلم...

خيلي ترسيده بودم نه به خاطر دردم بلكه به خاطر فاصلم!

فاصله اي كه كم كم و آروم آروم بين من و خدا رخنه كرده بود.

ترسيدم!خيلي ترسيدم...

باورم نميشد هرچي بيشتر بهم داده بود بيشتر از زندگيم محو شده بود!

من مدام بيشتر و بيشتر تو دنيا حل مي شدم و خدا مدام كمرنگ تر و كمرنگ تر مي شد!

هرچي بيشتر خاطرخواه و خواستگار و دوست و رفيق بهم داده بود، بيشتر فراموش شده بود!

باورم نميشد.

ديشب هرچي فكر كردم يادم نيومد چندوقته نماز شب نخوندم؟؟؟

يادم نيومد چند وقته با خدا حرف نزدم؟؟؟

يادم نيومد چند وقته خدا رو بغل نكردم؟؟؟

كم كم خدا رو از پازل زندگيم حذف كرده بودم!!خدا رو !بزرگترين قطعه پازلمو!!!!

ديشب تا صبح گريه كردم.نه بخاطر درد خودم،بخاطر درد خدا!

ديشب آخر شب در اوج غرور بودم.به شنبه فكر ميكردم،به يه خواستگار ديگه!به اينكه چقدر همه طرفدارمن،به پسراي دورو برم....

اما حالا چي؟از غرورم متنفرم.از اينهمه دنيا زدگي متنفرم.از آزار خدا متنفرم...

.

.

.

خدايا كاش ميشد لمست كنم،ببوسمت و بهت بگم آغوشت رو بيشتر از هر آغوشي دوس دارم.

تو عشقمي!بزرگترين و جاودانه ترين عشقم.بارها دلت و شكوندم و بهت پشت كردم و تو هر بار با محبت بغلم كردي.

تنهام نذار!از تنهايي مي ترسم!آغوش تو امن ترين جاي دنياس...

پسرک نمی فهمید چرا دختر تمام ماه در آغوش دیگران می خوابد و آغوش او فقط همان چند شب دردآلود خریدار دارد.

دخترک اما می دانست

درد جسمش را تنها آغوش کسی که روحش را دوست دارد آرام میکند!

خلاصه هنوز بطور کامل از خلاصی خودم از دست این فامیلا کیفور نشده بودم که آخرین جوان بازمانده عزب،که فقط خدا میدونه از کجا پیداش شد،همین پیش پای شما از بنده خواستگاری فرمودند!

عجیب این که هیچ کدومشون از اون یکی دیگه عبرت نمی گیرن.همشون خودشون باس خیط شدنو تجربه کنن!
حالا یکی نیس به اینا بگه بابا آواز دهل شنیدن از دور خوش است.من اگه یه خلاف کوچولو ازشون سر بزنه که خشتکشونو می کشم سرشون!باز نمیفهمن!

یه رفیق داشتیم چند سال پیش،خدا بیامورزش،حرف درستی میزد:میگفت پسرا همیشه به دخترای فامیلشون نظر دارن.هی من نمی گرفتم.

خلاصه این که مرد جماعت قاتل آرامش آدمه.نیس من دختری هستم آفتاب مهتاب ندیده،پس از این پیشنهاد بی شرمانه و شوکی که به من وارد شد(از خوشحالی!)حالا دیگه خر بیارو حوض پر کن!مگه من میتونم درس بخونم؟؟

واسه همین گفتم بیام یکم واسه خودم چیز میز بنویسم.

دیگه برم.بای

بازجای شکرش باقیه که همین اتوبوسا هستن.وگرنه اگه خدای نکرده یکی جای دانشگاه ما گیر کنه(قاسم جلس) دیگه رسیدنش به خونه بودار میشه؟! و دوباره اینجاس که آدم هر چی به دهنش می رسه به این مرتیکه جاسبی می گه.پولای بی زبون بابای بدبخت ما رو کرور کرور به جیب میزنه،زورش میاد دو تا سرویس درس درمون واسه دانشجو های فقیر بیچاره مث ما بذاره.خوب البته حقم داره،واسه چی خودشو به زحمت بندازه.نیس که شهریه ها کم کم داره روز شمار میشه،یه جورایی دانشگام می شه مال یه عده خاص.یه جورایی دردسرشم کمتر،دیگه نه سرویس می خوان بچه ها،نه غذا می خوان،نه استاد می خوان،همین که پاس کننو آخرشم مدرکشونو با هزار منت بندازی جلوشون،کلیم خوشحالن.

باز اینجاس که آدم هر چی به دهنش می رسه باس به این مملکت بگه...

من یکی که هر چی خودمو به پست کلفتی زدم نشد که نشد.بابا به هر گوشه اینجا که نگاه می کنی به سرت می زنه بزنی زیره همه چی.

هفته ای دو بار تو خونه ما بحث سیاسی،هر بارم آخرش دوده که از سر من بلند می شه.

سرما یه دارامون که یکی یکی دارن پولشونو میکشن بیرونو میبرن.جاشم دیگه فرقی نمیکنه،دبی،امارات،پاکستان،ترکمنستان ...نتیجشم معلومه :افغانیا کار دارن،اون وقت جوونای تحصیلکرده خودمون(من و تو مثلا)بیکارن.

واسه اختراعات اون ایرونی بدبختی که کلیم از جیبش گذاشته،پشیزی ارزش قائل نمیشن که کشورای دیگه میان می خرن.نتیجشم معلومه:طرح خودمونو با چند صد برابر قیمت باید بخریم.

دون مرغ و گرون میکنن،مرغ گرون می شه،تخم مرغ گرونتر(یاد پیرزن همسایمون افتادم.هر موقع چشش درد میگرفت می گفت تخم مرغ چشمم درد می کنه ).اون وقت باز کیه که این وسط ضرر می کنه؟ما فقیر بیچاره ها؟!!؟؟

چوب گرون میشه،کاغذ گرونتر،کتابم که دیگه اصلا نمی شه بخری.(البته واسه ایرونیا که کتابای درسیشونم به زور می خونن این مورد زیاد دردناک نیست!)

خلاصه قضیه اینه که بعضی وقتا آدم دوس داره هر چی به دهنش می رسه به این مملکت بگه.ولی خوب ...

جاتون خالی امروز رفتیم باغ.دست بر قضا پسر خاله عزیزمم که 2 سالی هست دشمنی خودشو با پاشنه درخونه ما اعلام کرده،اومد با ما.مامان اینا حدودا 9 زدن از خونه بیرون،ولی من چون خوابم میومد قرار شد با دائیم برم.شازده هم با ما بودن.تو جاده شاندیز۳-۲تاموتوری دو ترکه داشتن تک چرخ می زدن و ویراج میدادن.منم که اعصابم خورد شده بود با غلظت هر چه تمام تر بر داشتم گفتم:"اه اه چقدم جوادن"

که یهو دیدم ای دل غافل،خرابکاری کردم شخص مذکورم اسمش جواده!!

آقا بر گشت آنچنان نگاه عاقل اندر سفیهی بهم انداخت که رنگم پرید جون داداش.

این اولین بار بود تو این 22سال که من خجالت کشیدم(اصولا بدلیل دریدگی فراوان از این چیزا نمی کشم؟!)

خلاصه،رسیدیم به باغ و غذاها رو برداشتیمو رفتیم تو.همه دوره هم وایساده بودیمو داشتیم صحبت می کردیم که نمی دونم چی شد که داداشم هوس کرد سنگ بپرونه؟سنگ بیشعورم از همه جا رفت خورد تو چشه جوونه مردم!!!زیر چش راستش همچین خوش و خرم ورم کرد.

من یکی که دیگه داشتم میترکیدم.بنده خدام دیگه جرات نمی کرد دم پر ما بیاد.از ۱۰ قدمیمون فرار میکرد؟؟؟؟؟

بالاخره ناهاررو زدیم تو رگ و گرفتیم خوابیدیم.

بعد از ظهری هوس کردیم بریم لب استخرو بشینیم چای بخوریم.بساط لهوو لعبم بر داشتیمو رفتیم لب استخر.خلاصه نشستیمو هر کی سرش به کار خودش بود.دائی و پسرخاله تخته نرد بازی می کردن،داداشامم ورق بازی می کردن،منم هدست اندران گوشم داشتم نوشمک می خوردم.که یهو دیدم همه زدن زیر خنده و دارن قش می کنن.منم که ذاتا تنم می خواره واسه خنده نگاه کردم دیدم به به،یک عدد پرنده کون گشاد (که معلومم نبود چی بوده)رو دست پسرخاله پیتی کرده!!!!

آخ دیگه مگه تونستم نخندم؟؟دویدم رفتم ته باغ آقا یک شکم سیر خندیدم!!!

خلاصه جاتون خالی کر خنده بود باغ امروز.

من یکی که جهنمم ببرنم میخندم.شماهام تا می تونین بخندیدن.خداوکیلی راس گفتن قدیمیا،دنیا رو هر جور بگیری همونجوری واست میاد.از ما گفتن بود...